คุณตื่นมาในเช้าวันเสาร์ ไถมือถือหาอะไรอ่านเพื่อจรรโลงใจ แต่จะเชื่อไหม หากเราบอกว่า ตอนนี้คุณยังไม่ตื่น และกำลังอ่านบทความนี้อยู่ในความฝัน

คุณต้องการมีความสุข คุณคิดกับตัวเอง “ฉันต้องการมีความสุข” คุณย้ำ แต่แล้วคุณก็ตระหนักได้ว่า คุณมักตั้งคำถามนี้ทุกครั้งเวลาที่คุณ ‘ไม่มีความสุข’ และโดยเฉพาะเมื่อทนทุกข์กับอะไรบางอย่างและความต้องการจะมีความสุขชนิดเอาเป็นเอาตาผุดขึ้นมา มันก็กลับทำให้คุณไม่มีความสุขหนักข้อเข้าไปอีก 

ย้อนมองการงานในช่วงหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา ย้อนกลับไปอ่าน tagline ของ becommon ที่ว่า “เพื่อ ‘เรียนรู้’ เพื่อ ‘เข้าใจ’ เพื่อเป็น ‘ตัวเองในฉบับที่ดีขึ้น’” ผมหวังว่าชีวิตของตัวเองจะได้พานพบความรู้ เรื่องเล่า และเรื่องราวอันหลากหลายในหนทางข้างเช่นเดียวกัน

Guild บริการด้านการศึกษาที่เปลี่ยนวิธีคิดแบบเดิมๆ ต่อสวัสดิการเพื่อการศึกษาในบริษัทต่างๆ ที่ไม่ครอบคลุม เปลี่ยนค่าใช้จ่ายที่บริษัทเคยคิดว่าตนต้องเสียไปฟรีๆ (แม้จะใช้ยื่นหักภาษีได้) มาเป็นการ ‘ลงทุน’ ที่ผลกำไรคือคุณภาพที่สูงขึ้นของบุคลากร

นิ้วยังไม่เท่ากัน คนจะเท่ากันได้อย่างไร? นี่คือตัวอย่างของ ‘ตรรกะวิบัติ’ ด้วย ‘อุปมาเทียม’ (False Analogy) การเปรียบเทียบผิด ที่มักทำให้การถกเถียงล้มเหลว

สถานที่ไม่ใช่แค่สิ่งปลูกสร้างสวยเก๋ แต่มันคือผู้คนและชุมชนรายล้อม บวกรวมกับคนสัญจรที่เข้ามาทักทาย ใช้เวลาช่วงหนึ่งผ่อนคลาย แลกเปลี่ยนสังสรรค์อย่างมีชีวิตชีวาอยู่ในสถานที่นั้นๆ

ในโลกที่ความหวังถูกฉกฉวยเอาไป หันไปทางไหนก็ได้แต่ส่ายหน้าทอดถอนใจ หลายคนพูดประโยค “มองไม่เห็นความหวัง” วันละหลายครั้ง การค้นหาความหวังให้เจอในภาวะเช่นนี้จึงน่าจะเป็นสิ่งสำคัญในการประคับประคองชีวิตและจิตใจ

การคิดย้อนกลับสู่อดีตที่ผ่านพ้นไม่ใช่การโหยหาถึงห้วงเวลาอันไม่อาจย้อนกลับเพียงเท่านั้น แต่มันคือการใช้ความทรงจำของตัวเองในเวอร์ชั่นที่เยาว์วัยกว่า เพื่อชี้ช่องสู่หนทางของการใช้ชีวิตในอนาคต

มนุษย์ไม่ได้เป็นพหูสูตตั้งแต่เกิด เราต่างเรียนรู้จากความผิดพลาด และเติบโตขึ้นจากบาดแผลของความไร้เดียงสา เราต่างเดินไปข้างหน้า ขณะที่ความผิดพลาดข้างหลังก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขเยียวยา